Op 11 november 1933 worden professoren van alle Duitse universiteiten en hogescholen verzocht een aanhankelijkheidsverklaring te ondertekenen aan Adolf Hitler en de nationaalsocialistische Duitse staat. 911 professoren plaatsen hun handtekening.

Sommigen gaan nog een flinke stap verder en ondersteunen het Naziregime. Philipp Lenard (1862 – 1947), die we al eerder tegenkwamen, was er een van. Een andere en nog ferventere aanhanger is Johannes Stark (1874 – 1957). J. Stark is actief betrokken bij de politieke zuivering van Joodse en niet-Arische wetenschappers uit academische posities tijdens de periode van de nazi-heerschappij. Hij is lid van de NSDAP (de nazipartij) en steunt openlijk de antisemitische en raciale ideologieën van de nazi’s. Als directeur van het Kaiser Wilhelm Instituut voor Fysische Chemie en Elektrochemie is hij betrokken bij het verwijderen van Joodse wetenschappers en het bevorderen van het nazistische beleid in de wetenschappelijke gemeenschap.

Na de Tweede Wereldoorlog werd J. Stark gevangen gezet door de geallieerden vanwege zijn betrokkenheid bij het naziregime en zijn steun aan de nazistische ideologieën. Hij werd veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf en in 1947 vrijgelaten.

Een groot wetenschapper is niet altijd ook een groot mens. Johannes Stark was het eerste maar zeker niet het tweede. Als overtuigde aanhanger van het naziregime en door zijn deelname aan de nazipolitiek misbruikte hij zijn status van Nobelprijswinnaar fysica tegen zijn Joodse collega’s, die door het regime tot ontslag werden gedwongen. Hij is mede verantwoordelijk voor de misdaden tegen de mensheid, die door dit regime werden begaan. Zijn onmiskenbare prestaties in de natuurkunde worden overschaduwd door zijn steun aan het nazisme en zijn deelname aan de nazistische politiek.